بر اساس میزان تولید مقاله­های علمی موجود در پایگاه اطلاعاتی نمایه­های استنادی علوم (آی.اس.آی)، دانشگاه تهران در رتبه ۸۸۱ جهان قرار دارد. پرسشی که پیش می­آید این است که چرا سطح تولید علمی دانشگاه تهران در مقایسه با دانشگاه­های تازه راه­اندازی شده برخی کشورهای غربی پایین است؟ جوابش ساده است. معاونت پژوهشی دانشگاه تهران باید اساتید و پژوهشگران را تشویق کند که حداقل سالی یک مقاله در مجله­های بین­المللی داشته باشند؛ در غیر این­صورت رتبه علمی آنها بالا نخواهد رفت.

  بر اساس میزان استناد به مقاله های علمی، دانشگاه تهران در رتبه ۱۸۹۲ جهان قرار دارد. این رتبه خیلی خوبی نیست و جا داشت که جایگاه دانشگاه تهران به عنوان اَبَردانشگاه ایران بهتر از این بود. البته باید توجه داشت که دانشگاه تهران فقط مجموعه ای از ساختمان­هاست که نام آنها دانشکده است؛ اما این ما (دولت، اساتید، پژوهشگران و دانشجویان) هستیم که به دانشگاه تهران اعتبار و جایگاه می­دهیم. اگر دولت بودجه ندهد، اساتید هم کار پژوهشی نمی­کنند، اگر اساتید هم کار پژوهشی نکنند، دانشجویان چیز تازه­ای نمی­آموزند و سرانجام دانشگاه تهران پویا نخواهد بود. بسیاری از دانشگاه­هایی که در جدول زیر نام آنها آمده برای این به آنها بیشتر استناد می­شود که حضور بسیار خوبی در محیط وب دارند. دانشگاه­های آمریکایی دارای واسپارگاه و آرشیو مقاله­های منتشر شده به نام دانشگاه به صورت دسترسی آزاد روی وبگاه دانشگاه هستند و متن کامل پایان­نامه­ها و طرح­های پژوهشی دانشگاه را روی وبگاه می­گذارند. در نتیجه، میزان استناد به آنها بالا می­رود، در حالی که هنوز اساتید و دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه تهران یک صفحه وب شخصی در وبگاه دانشگاه تهران ندارند. نتیجه اش همین است که دانشگاه تهران جایگاه جهانی در خور نام خود کسب نمی­کند.